Πόσο μ’ αγαπάς;
Πόσο ακόμα θα μ’ αγαπάς;

μ’αγαπάς;
με αγάπησες απέραντα κάποια στιγμή;

δεν είναι η πρώτη φορά που το σκέφτομαι, αλλά σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, θα ήθελα να το ξέρω ·-

β)
και o λόγος είναι προς εσένα
και εσύ είσαι ο λόγος
δηλαδή η αιτία και η δύναμη (μου)

γ)
ο λόγος δεν έχει λόγο να λέγεται

δ)
το λόγο αυτόν εγώ δεν τον σεβάστηκα
γι’ αυτό είναι στιγμές που νιώθω βλάκας
νιώθω τι βλάκας είμαι

ε)
Συγνώμη.

ø embedding disabled

Τώρα φεύγω · δεν το ξέρω αλλά θα σε ξαναδώ στο τραίνο ·· πάλι χαμόγελο, πάλι μαζί · πιο πολύ μαζί §

Θεσσαλονίκη.

The trumpet of a prophecy! O Wind,
if Winter comes, can Spring be far behind?

Μια κοπέλα, γύρω στα 17, ξεκούμπωνε το φουστανάκι της, έλυνε τα κατάμαυρα μακρυά μαλλιά της και με σταθερά βήματα έδινε το γυμνό κορμί της στο κρύο της θάλασσας. Τη κοίταζα να κολυμπάει ήρεμα, μόνη της, στο νερό που άλλαζε χρώμα από τον ήλιο που σιγά σιγά την είδε, μόνος μου κι εγώ καθόμουνα, μόνο να την κοιτάζω, μέχρι που βγήκε και ξαναφόρεσε το φουστανάκι χωρίς να σκουπιστεί.

- Πώς σε λένε;

…ποτέ δεν τη ρώτησα. Ούτε κανείς άλλος στο χωριό έμαθε το όνομά της. Το μόνο που έμαθα ήταν ότι είχε καρκίνο, κι ότι αυτό ήταν το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής της.

Ήδη, πονάω λιγότερο. Και σε μερικές εβδομάδες θα έχω αρκετή σκόνη.

Η θάλασσα εδώ είναι διαφορετική. Ο βράχος του Αη Γιώργη την σκιάζει, είναι σχεδόν μαύρη. Σαν τη ψυχή μου.