Πόσο θα στεναχωρηθείς άμα πεθάνω; ·· Πόσο πολύ; · πόσες μέρες; ·· έλα! δεν θα κλαις και μια ζωή · ε; · δεν μου αξίζει · τι λές κι εσύ; ·· Δεκαπέντε μέρες, νομίζω είναι καλά ·· και θα πηγαίνεις στους καναπέδες μας · κι ίσως παίρνεις και δύο φρέντο, ένα γλυκό κι ένα σκέτο ·· Και μετά θα σταματήσεις να πηγαίνεις στους καναπέδες ·· Και για τρεις μήνες μια-δυο φορές τη βδομάδα θα με σκέφτεσαι και άλλοτε θα κλαις, άλλοτε θα μελαγχολείς (ας πούμε εναλλάξ) ·· Και πιο μετά θα μελαγχολείς πιο σπάνια και ίσως και πάλι να κλαις λιγάκι, όταν θα πλησιάζεις κάτι που ζήσαμε μαζί · σαν μαζί ·· Και κάποια φορά, αν πραγματικά μ’ αγάπησες θα γράψεις και για μένα ότι με ξεπέρασες στα χρόνια ·

Πόσο μ’ αγαπάς;
Πόσο ακόμα θα μ’ αγαπάς;

μ’αγαπάς;
με αγάπησες απέραντα κάποια στιγμή;

δεν είναι η πρώτη φορά που το σκέφτομαι, αλλά σήμερα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, θα ήθελα να το ξέρω ·-