Ήταν έξι το πρωί κι η θάλασσα είχε ελάχιστο κύμα. Δόλωσα το σπάρο που είχα πιάσει από βραδύς σε ένα τέλι σκουριασμένο και ξεκίνησα να μαζέψω καβούρια. Θα έπερνα τα βράχυα από το ταβερνάκι του Βασίλη μέχρι το εργοστάσιο και σε μία ώρα θα γύριζα με καμιά δεκαριά καβούρια. Αν μου τύχει και κανένας πολύ μεγάλος -μόνο μη τον φοβηθώ- μπορεί το βράδυ να έχω και μια χαρχάλα στο λαιμό μου. Φτάνοντας, όμως, στη βλυχάδα χάζεψα.

Μια κοπέλα, γύρω στα 17, ξεκούμπωνε το φουστανάκι της, έλυνε τα κατάμαυρα μακρυά μαλλιά της και με σταθερά βήματα έδινε το γυμνό κορμί της στο κρύο της θάλασσας. Τη κοίταζα να κολυμπάει ήρεμα, μόνη της, στο νερό που άλλαζε χρώμα από τον ήλιο που σιγά σιγά την είδε, μόνος μου κι εγώ καθόμουνα, μόνο να την κοιτάζω, μέχρι που βγήκε και ξαναφόρεσε το φουστανάκι χωρίς να σκουπιστεί.

- Πώς σε λένε;

…ποτέ δεν τη ρώτησα. Ούτε κανείς άλλος στο χωριό έμαθε το όνομά της. Το μόνο που έμαθα ήταν ότι είχε καρκίνο, κι ότι αυτό ήταν το τελευταίο καλοκαίρι της ζωής της.